İsrail uçaklarının bombaladığı bir evde
37si çocuk 55 sivil öldü
CUMHURİYET, 31 Temmuz 2006 Pazartesi
Kimse henüz farkında değildi,
Sokağın ıssızlığında
rahat uyudu öğle uykusunu ihtiyarlar,
Bulamadı bakkala göndermek için
ve para üstüyle şeker almasını söylemek için,
ve adam olmalısın demek için
en haylazlarını, komşu şişman teyzeler…
Usulca pas tutmaya durdu
iyi kalpli ağabeylerin kurduğu salıncağın zinciri,
Bir topaçla, o topacın kaytanı beyhude yere
reçel bulaşığı bir el bekledi,
Öğretmenler bomboş sınıfların
tebeşir ve parmak izi lekeli pencerelerinden
ıssız okul bahçelerine baktı
tahtada dersin adı;
Hayat Bilgisi…
Ama en çok erik ağaçları şaştı
bir teki bile çalınmamış erikler yüzünden
beli bükülmüş dallarının
ağrısını unutarak,
Kimse henüz farkında değildi
ama farkına varacak
Orada, ertesi gün Kanada
hepsi öldürüldüğünden
hiçbir çocuk olmayacak…
***
Bu şiirin üstünden 4 yıl geçti.
Ben onu, gazeteyi okuduğum o yürek eziği bir sabahın, çok erken saatlerinde yazmıştım.
Her sabah ben, kocaman bir ıssızlığa uyandım, uyanırım.
Şeriatçısı, faşisti, liboşu, döneği… O ıssızlığı işgal etmek için yırtınır, bilirim.
Üzülürüm, utanırım, sıkılırım.
İnsanlığımdan…
Bir de böyle anlatmak istedim derdimi, kederimi.
Anlayın ve bağışlayın.
Bu yazı da bu kadarlık olsun, yoksa çıldıracağım…
Bir yanıt bırakın
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.