Bakıyorum da aslan kesilivermişler.
Herkesler ayağa kalkmış.
Neden?
Basın özgürlüğüne darbe vuruluyormuş.
Demokrasi yok ediliyormuş.
Bir de söyleyenlere, yazanlara bakıyorum, gülüyorum.
O aslan kesilenler, işyerlerindeki en önemli örgütün gırtlağı sıkılırken neredeydiler acaba?
O aslan kesilenlerden sendikanın kapı dışarı edilmesiyle ilgili tek yazı görmedim. Gören varsa beri gelsin.
Arkadaşları sokağa atılırken, “görmedim, duymadım”ı oynayanların aslan parçasına dönüşmesi artık kanıksadığımız sıradanlıkta.
Diyorlar ki, iktidarlar gelip gider, ama biz buradayız.
Aslında “bizim”, medyamızın içine düştüğü bataklığın bam teli burada gizli.
İktidarların biri gidip biri geliyorsa ve medya aynı medyaysa, “al takke ver külah” ara vermeden devam edebiliyorsa, bu sistemin en önemli parçası kim oluyor?
Medyamızın yakın tarihi, yüz kızartıcı, tiksindirici, kusturucu örneklerle tıka basa doluyken, patron yalakalığı ayyuka çıkmışken ortalıkta gezinen kabadayılar, uzaydan mı geldi acep?
En kolayı Aydın Doğan’a ya da patronlara vurmak.
Eğer biz istemeseydik, bize rağmen yaşanan onca kirliliğin çoğu yaşanamazdı.
Dikkatle izleyiniz.
O taraftan beri tarafa geçenler de beri taraftan o tarafa geçenler de patronlarını savunmak için harikalar yaratıyorlar.
Bunda bir acayiplik yok mu?
Gerçek gazeteci “mesafe”den ödün vermeyendir: Başbakan’a da, patrona da, zengine de, yoksula da mesafeyi korumadan gazetecilik yapamazsınız. Yaptığınızı sanırsınız.
Tersini yaptığınızda, attığınız “Biat etmeyiz” manşetleri hiçbir işe yaramaz.
Bu ülkede ne yazık ki her şey olunabiliyor, ama asla ve asla rezil olunamıyor.
Hadi, kaldığınız yerden devam, aslan parçaları…
Bir yanıt bırakın
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.