Metin Özer – Zeytin Hanım, yaz-kış siyah kürküyle dolaşan güzel, yaşlı bir Basmane sakini. Bu hanım anne-babası gibi sokakta doğsa da, asaletiyle tüm çevredekilerin sevgilisi. Laf aramızda hareketlerinden Orhan Beşikçi’ye aşık olduğunu sanıyorum.
Birkaç ay önce Orhan Bey’i Basmane’de ziyarete gitmiştim. Telaş içersindeydi. Basmane Garı’na doğru hızlı adımlarla yürüyordu. Ne olduğunu bilmeden onu takip ettim. Gözleri bir şeyler arıyordu. Metro girişinde sırtı bize dönük, gelenleri dikkatlice süzen Zeytin Hanım’ı görünce gözleri parladı. “Zeytin, beni mi bekliyorsun?” deyince, mesele anlaşıldı. Zeytin Hanım mahcup şekilde başını eğmiş, bize doğru yürürken, bir şeyler söylemeye çalışıyordu. Orhan Bey’le kucaklaşmaları görülecek şeydi.
Ben bu tatlı buluşmayı seyrederken Zeytin Hanım’ın burada ne aradığını sormadan edemedim. Orhan Bey’in Konak’ta bir işi varmış. Gar’a Zeytin Hanım ile beraber yürümüşler. Orhan Bey, bu hanıma geri dönmesini söylese de o beklemeye başlamış. Konak’tan yürüyerek Basmane’ye gelince aklına Zeytin Hanım düşmüş. Çevrede göremeyince kendisini Metro istasyonu girişinde beklediğini tahmin etmiş. Neyse ki sevenler buluşmuştu.
Yakın zaman önce Basmane ziyaretim sırasında, Zeytin Hanım’ı göremeyince merak ettim. Arka bacakları tutmaz olmuş, yürüyemiyormuş. Evet tahmin ettiğiniz gibi dört ayaklı bir hanımdan bahsediyorum. Orhan Bey bir yürüteç yapma çabasına girmişti. Fakat bu asil köpek yürüteci reddetmiş. Orhan Bey de onu toplum içersine çıkarabilmek için bir bebek arabası temin etmiş.
Bu ikiliye 14 Mayıs 2026 günü rastladım. Zeytin Hanım tahtına kurulmuş, oturduğu yerden çevredekileri dikkatlice süzüyordu. Tanıdıklarını selamlarken, mahallede istemediklerini de uyarmaktan geri kalmıyordu. Çevre halkı bu iki dostu Basmane sokaklarında bir arada görmekten dolayı çok sevinçli. Nice mutlu yıllara Zeytin Hanım ve Orhan Beşikçi.